Geografie:

Peru is een zeer uitgestrekt land. Het heeft een oppervlakte van 1,28 miljoen vierkante kilometer en is daarmee ongeveer veertig keer zo groot als Nederland en daarmee het op twee na grootste land van Zuid Amerika. Aan de westkant ligt een 2400 kilometer lange kustlijn. In het noorden, oosten en zuiden grenst Peru aan Ecuador, Colombia, Brazilië, Bolivia en Chili. De hoofdstad Lima is gelegen aan de kust in ongeveer het midden van het land en telt meer dan 7 miljoen inwoners. Het belangrijkste landschappelijk element van Peru is natuurlijk het Andesgebergte. Het Andesgebergte beslaat zo'n veertig procent van Peru's oppervlak en verdeelt het land van noordwest naar zuidoost in drie totaal verschillende gebieden: het hoogland, een laaggelegen droge kuststrook in het westen en het warme, altijd vochtige laagland van de Amazone in het oosten. De Peruaanse Andes is in drie parallel lopende bergketens te verdelen die plaatselijk onderbroken zijn. Peru's hoogste berg is de Huascarán (6768 meter). Nummer twee is de 6638 meter hoge Yerupajá. De droge kuststrook heeft een lengte van 2400 kilometer en een breedte van 60 tot 160 kilometer. De kuststrook beslaat ongeveer tien procent van Peru's landoppervlak en bestaat deels uit vlakten, deels uit heuvelland. In het zuiden is de kuststrook extreem droog door de invloed van het koude zeewater. Alleen in het noordelijke puntje van het kustgebied valt voldoende regen om enige vegetatie in stand te houden. Voor landbouw is de hoeveelheid neerslag echter onvoldoende. Alleen langs rivieren die water vanuit de Andes naar de kust voeren is door middel van irrigatie landbouw mogelijk. Aan de oostkant van de Andes gaan de bergen over in de laagvlakte van het Amazonewoud. Hoewel Peru meer bekendheid geniet als een bergland, beslaat het oostelijk laagland ongeveer de helft van de totale oppervlakte. Er zijn twee grote verschillen met het kustgebied: deze laagvlakte is duizenden kilometers breed en strekt zich uit tot de oostrand van het continent en het gebied heeft een zeer regenrijk klimaat waardoor het land bedekt is met een deken van altijd groene regenwouden. Deze jungle wordt gezien als de meest dichtbegroeide en diverse van de wereld. De begroeiing is zelfs zo dicht dat de zonnestralen ongeveer 40 meter boven de grond tegengehouden worden.

Peru is een republiek met een President als belangrijkste man. Deze president wordt door het volk gekozen voor een periode van 5 jaar en staat aan het hoofd van het kabinet. Het Congres, dat bestaat uit slechts één kamer, is in Peru de wetgevende macht. Er zitten 120 leden in deze kamer, die allen voor een periode van 5 jaar gekozen worden.

De geschiedenis van Peru begint vele duizenden jaren voor de jaartelling. De voorwerpen die zijn gevonden, vertellen echter weinig over de mensen die toen leefden. Er is dus niet veel bekend over deze tijd. Rond 1250 v. Chr. trokken stammen als de Chavín, Chimú, Nazca en Tiahuanaco Peru binnen en tussen 1100 en 1300 n. Chr. deed de bekende Inca stam zijn intrede. Zij bevolkten de Cuzco Vallei en regeerde omstreeks 1500 al over een groot rijk. De productie van goud en zilver liep op rolletjes en wekte de interesse van Spanje. De Spaanse veroveraar Pizarro kwam in 1526 aan voor de kust van Peru (met een leger van 180 soldaten onder leiding van Francisco Pizarro) en organiseerde bij terugkeer een grotere macht om het Inca-rijkom te kunnen plunderen. Hij doodde Inca machthebber Atahualpa in 1533 en vestigde Lima als hoofdstad. Hij werd zelf vermoord in 1541. De laatste Inca leider moest zijn opstand bekopen met onthoofding. In het begin van de negentiende eeuw groeide de weerstand tegen de Spaanse onderdrukking. Een leger onder aanvoering van de Argentijnse soldaat José de San Martín viel Lima binnen en kort daarna werd de onafhankelijkheid van Peru uitgeroepen. In 1824 werd door Simón Bolívar, een revolutie held uit Venezuela, een definitief einde gemaakt aan de Spaanse overheersing en riep Peru de zelfstandigheid uit. In de jaren die daarop volgden kende Peru een machtsstrijd tussen opvolgers van Bolívar totdat Ramón Castilla in 1845 president werd. Hij was verantwoordelijk voor vele belangrijke hervormingen in Peru. Zo zorgde hij voor afschaffing van de slavernij, de constructie van verschillende spoorlijnen en de aanname van een constitutie. Een verschil over de Chincha eilanden resulteerde in 1864 in een oorlog met Spanje. Geholpen door buurlanden Ecuador, Bolivia en Chili won Peru deze oorlog in 1866, maar werd verslagen door Chili in de oorlog om de Stille Oceaan in 1883. Peru was hierna financieel uitgeput en de spanning met Chili bleef aan. In de daaropvolgende 25 jaar werd Peru geregeerd door verschillende dictators, maar kende het land ook perioden van democratie. Na de tweede wereldoorlog werden alle pogingen van Peru om een stabiele, democratische regering te installeren door economische problemen onderuit gehaald. Het volk verloor het vertrouwen in de democratie en verschillende dictators namen de macht over.

In 1980 koos het land echter opnieuw voor een democratie. Van 1980 tot 1992 ging de Peruaanse bevolking gebukt onder de gewelddadige acties van de Maoistische terreurbeweging Lichtend Pad, die als doel had de bestaande orde omver te werpen. De brute willekeur waarmee dit gepaard ging heeft aan zeker dertigduizend mensen het leven gekost en voor een geschatte 29,5 miljard euro aan materiële schade aangericht. De manifestatie van Lichtend Pad vormde in de twintigste eeuw de grootste rem op de ontwikkeling van Peru, totdat de leiding in 1992 gevangen werd gezet.
In 1990 werd na een decennium van problemen Alberto Fujimori verkozen tot president. Hij kreeg met vele harde maatregelen en gebroken verkiezingsbeloften het land weer aardig op de rails en werd ondanks veel tegenstand in het Congres in 1995 en in mei 2000 opnieuw tot president gekozen. Vanwege een corruptieschandaal werd Fujimori in juni 2001 echter afgezet als president en opgevolgd door Alejandro Toledo. Vanaf 28 juli 2006 is Alan García de president. 

Volgens de meest recente schattingen had Peru in 2008 ongeveer 29,1 miljoen inwoners. Deze zijn onder te verdelen in verschillende etnische groepen. Met 45 procent zijn indianen de grootste bevolkingsgroep. Mestiezen - mensen van gemengd indiaans en blank bloed - komen met 37 procent op de tweede plaats. 15 procent zijn blanken en de overige 3 procent zijn negers, Japanners en Chinezen. De indianen zijn de oorspronkelijke bewoners van het continent. Archeologische vondsten wijzen echter uit dat de mens, naar geschiedkundige maatstaven, nog maar kort geleden in zuid Amerika verzeild is geraakt. Vermoedelijk zijn de eerste bewoners tijdens een ijstijd tussen 30.000 en 20.000 jaar geleden de Beringstraat overgestoken en vanaf dat punt steeds verder zuidwaarts getrokken. De gezichtsuitdrukking van de indiaanse bevolking vertoont duidelijke gelijkenissen met het Aziatische ras. Er zijn ook geschiedkundigen die menen dat de bewoners van Peru vanuit Polynesië op de Zuid-Amerikaanse westkust zijn geland. Sommige lokale legenden ondersteunen deze theorie. Zo geloofden de Chimu-indianen in een aartsvader Naylamp die met zijn familie en gevolg van over zee was gekomen. De komst van Aziatische mensen over de Beringstraat is echter de meest waarschijnlijke theorie. De indianen vormen Peru's grootste bevolkingsgroep maar hebben nauwelijks macht of zeggenschap in de maatschappij. Voor een deel heeft dit ongetwijfeld te maken met het verleden, toen het voor indianen verboden was om hoge functies te bekleden. Een andere oorzaak is dat de indianen vooral buiten de steden wonen. Onderwijs is daar minder goed en in de praktijk zijn veel indianen zo druk bezig met het verzamelen van hun dagelijkse kost dat er geen tijd overblijft voor andere zaken. Kinderen worden ook al vaak vroeg van school gehaald om mee te helpen op het land of in het huishouden; als er al een school in de buurt is. Hoewel ze een meerderheid vormen, worden indianen nog steeds niet serieus genomen en worden ze gediscrimineerd. 'Indio' is een scheldwoord dat je beter niet kunt gebruiken; indigenas of campesinos zijn de juiste woorden om naar indianen te verwijzen. De indiaanse bevolking van Peru kan worden onderverdeeld in hooglandindianen en regenwoudindianen. Het katholicisme is de belangrijkste godsdienst. Op het platteland hechten de mensen daarnaast sterk aan religieuze concepten en gebruiken uit de tijd voor de komst van de Spanjaarden. Omdat heidense praktijken streng werden vervolgd in de koloniale tijd zijn veel van de oude tradities ingebed in het katholicisme.

De oudste Peruaanse kunstuitingen dateren van ongeveer 8000 voor Chr. Veel artefacten zijn uit deze vroege tijd echter niet bekend. Pas vanaf 1500 voor Chr. bestaat een redelijk uitgebreid overzicht van kunstuitingen van verschillende volken. Vondsten van keramiek, textiel en metaal vormen eigenlijk de enige bronnen waaruit archeologen informatie over deze vroege culturen hebben kunnen verkrijgen. Veel van de oudste vondsten zijn gedecoreerd met geometrische figuren. Voor het vergaren van kennis over deze culturen, zijn afbeeldingen van het sociale en religieuze leven van veel groter belang. Een van de mooiste vondsten van de laatste jaren zijn de graven van Sipán. Uit voorwerpen en beeldjes die hier zijn gevonden hebben geschiedkundigen veel inzicht kunnen vergaren over het dagelijks leven van de Mochicas. Culturen ver voor de Inca's gebruikten al zeer verfijnde technieken bij de vervaardiging van hun objecten. De Inca's hadden de Spanjaarden doen geloven dat Zuid-Amerika in barbarij gedompeld was, maar dit beeld is in de laatste eeuw danig bijgesteld. Kunstvoorwerpen uit bijvoorbeeld de Moche-, Huari- en Chimu-cultuur waren van hoge kwaliteit. Ambachtslieden hadden nooit die graad van perfectie kunnen bereiken in een ongeorganiseerde staat van landbouwers of jagers/verzamelaars. Keramiek vormt veruit het grootste deel van alle in Peru opgegraven kunstvoorwerpen. Alle culturen hadden hun eigen stijl en techniek voor de bewerking van gebakken klei. Sommige stijlen lijken veel op elkaar, maar als je je er een beetje in verdiept, blijkt het aardewerk van enkele culturen goed herkenbaar. Hieronder volgt een lijstje met de karakteristieken van enkele culturen. Nazca: Zeer hoog ontwikkelde pottenbakkerskunst. De 'beste' van alle precolumbiaanse culturen. Gebruik van uiteenlopende vormen en veelkleurige decoraties. Chimu: Vooral veel zwarte keramiek met patronen die in het gladde oppervlak zijn gegraveerd. Inca: Relatief eenvoudige vormen en gebruik van hooguit vier kleuren voor decoraties. Hoofdzakelijk geometrische figuren. Moche: Veel natuurgetrouwe afbeeldingen van mensen, dieren en gebeurtenissen. Uit hun prachtig versierde keramiek valt veel over het leven in die tijd af te lezen. Chancay: Voor het merendeel zeer eenvoudig witte antropomorfe vazen met daarop eenvoudige zwarte contourlijnen. Het aantal gevonden voorwerpen van edelmetaal of textiel is veel kleiner dan dat van keramiek. In het geval van textiel is dat te verklaren doordat textiel onder vochtige omstandigheden meestal snel vergaat. Het grootste deel van het pre-Columbiaanse textiel is dan ook afkomstig van de woestijnkust. Gezien de schaarste van edelmetalen is het niet verwonderlijk dat het aantal aangetroffen objecten niet zo groot is als dat van keramiek. De 'charme' van metalen voorwerpen is dat edelmetaal veel minutieuzer kan worden bewerkt dan keramiek; afbeeldingen zijn vaak zeer gedetailleerd. Met name de Mochicas waren absolute meesters in de edelsmeedkunst. Peruaanse muziek kan worden opgedeeld in twee hoofdgroepen: música andina uit het hoogland en música criolla uit het kustgebied. De Andesmuziek heeft wereldwijd bekendheid gekregen door de reizende muziekgroepen die, ook in Nederland en België, veel festiviteiten opluisteren met hun melancholische muziek van gitaar, charango, trommel en panfluit. Bij de aankondiging van de verschillende nummers wordt bijna altijd gerefereerd naar de streek waar het betreffende nummer vandaan komt want iedere streek heeft z'n eigen liederen waar vaak ook specifieke dansen bij horen.

Een eenvoudige en korte schets van het klimaat in Peru is op geen manier te maken. Van de 32 verschillende typen klimaten, die wij in de wereld kennen, heeft Peru er namelijk 28. In andere woorden, wie een reis door Peru maakt, kan te maken krijgen met klimaten variërend van extreme hitte tot ijzige kou. Deze veelzijdigheid heeft natuurlijk ook te maken met de diversiteit van het Peruaanse landschap. De afwisseling van klimaten wordt veroorzaakt door de geografische ligging, de hoogteligging, de afstand tot de oceaan en de temperatuur van het zeewater. Door de tropische ligging tussen de Steenbokskeerkring en de evenaar kent Peru geen duidelijke seizoenen als gevolg van de veranderingen in de stand van de zon. Het verschil tussen zomer- en wintertemperatuur van hooggelegen steden zoals Cusco, is kleiner dan de temperatuurverschillen die in de loop van één dag op kunnen treden. De zegswijze, 'dag en nacht zijn de zomer en winter van de tropen', geldt zeker voor de Peruaanse berggebieden. Allereerst ligt Peru op het zuidelijk halfrond en dus begint de Peruaanse zomer als bij ons de winter begint. In de Andes is het eigenlijk altijd koud met temperaturen variërend van 9-18 graden. Het droge seizoen loopt van mei tot en met september en kent warme, droge dagen en koude nachten. Van oktober tot en met april is het de regentijd.. Dit laatste geldt ook voor het Amazone gebied. Hier heeft men met regelmaat te kampen met flinke overstromingen. In de zomer is het er echter warm en vochtig. De temperaturen variëren van 25 tot 30 graden. In het kustgebied zijn de warmste maanden december, januari en februari: 26 tot 30 graden. In de maanden juni, juli en augustus is het wat minder aangenaam en schommelen de temperaturen tussen de 10 en 19 graden. Van half mei tot half september heeft dit gebied bovendien te kampen met een hardnekkige mist en is het verschijnen van de zon een zeldzame gebeurtenis. De voornaamste veroorzaker van deze klimatologische verschillen is op de eerste plaats het Andes gebergte. Dit gebergte loopt van noord naar zuid en verdeelt het land in twee delen. De wind afkomstig uit de Amazone kan zo de kust niet bereiken waardoor het daar droog blijft. Op de tweede plaats hebben we te maken met de Humboldt stroom, een koude golfstroom, die ten noorden van Peru samenkomt met El Niño, een warme golfstroom. De gevolgen hiervan beïnvloeden de Peruaanse kust.

De geologische en klimatologische diversiteit van Peru hebben geleid tot het ontstaan van zeer verschillende ecosystemen. Het land wordt van noord naar zuid doorsneden door de Andes. Daarnaast zijn er zowel woestijnen als plaatsen waar het per jaar meer dan 3500 millimeter regent. De hoogteligging en de neerslag bepalen welk ecosysteem waar voorkomt. De belangrijkste ecosystemen zijn: regenwouden; nevelwouden; het hooggebergte, paramo en puna; mangroven; en de Atacama-woestijn. Het Zuid-Amerikaanse continent is gedurende lange periodes geïsoleerd geweest waardoor een karakteristieke fauna is ontstaan. Alleen kleine zoogdieren zoals knaagdieren wisten de oversteek van Noord- naar Zuid-Amerika te maken. Een paar van de groepen die in deze tijd tot grote bloei kwamen waren gordeldieren, miereneters, luiaards en reusachtige plantenetende buideldieren. Dit laatste dier leek nog het meeste op een kruising tussen een beer en een hond maar kon wel zes meter lang worden. Toen vier miljoen jaar geleden door vulkanische activiteit de landbrug tussen Noord- en Zuid-Amerika werd hersteld, kwam er een volksverhuizing op gang. De Noord-Amerikaanse dieren bleken sterker te zijn dan de bewoners van Zuid-Amerika; voor de bewoners van het Zuid-Amerikaanse continent was de invasie een eeuwenlange roofoverval. De grote herbivoren konden zich niet verdedigen tegen de effectieve roofdieren uit Noord-Amerika en vormden een makkelijke prooi. Daarnaast leidde de komst van tapirs, mastodonten, paarden, zwijnen en beren uit het noorden tot een hevige concurrentieslag om voedsel en levensruimte. In drie miljoen jaar tijd stierf een groot deel van de oorspronkelijke bewoners van het continent uit. Tijdens de ijstijden bestonden grote delen van het continent uit savannes waar grote grazers als mastodonten en paarden zich goed konden handhaven. Toen met het verdwijnen van de kou de regenwouden hun opmars maakten, verdwenen niet alleen de savannes maar ook deze dieren van het continent. Tegenwoordig is de fauna van Peru een mengvorm van oud en nieuw, waaronder enkele kenmerkende en opvallende dieren zoals luiaards, miereneters, toekans, katten, tapirs en pijlgifkikkertjes. Slechts een paar soorten buideldieren, luiaards, gordeldieren en miereneters overleefden de invasie en komen nu nog voor.